Boodschap

Vóór de kerstdagen kon mijn moeder haar boodschappen niet zoals altijd laten bezorgen. Alle dagen zaten vol. Wat nu? Telefoontje naar haar supermarkt. Maar nee, de dagen zaten echt vol. Dus zat er voor ons niets anders op dan samen naar de supermarkt te gaan. We kozen een tijdsstip waarop we dachten dat iedereen aan tafel zou zitten. Maar zelfs dat is in coronatijd anders. Iedereen was in de winkel. We bonden onze mondkappen voor, pakten een kar, ontsmetten kar en handen en begaven ons in de strijd.

Moeder had heel slim haar boodschappen volgens de aangegeven route in de winkel op haar boodschappenlijstje geschreven. Omdat ik de winkel nog niet zo goed ken, kriskraste ik als een dolle door de rijen. Met heel veel haast, want de auto had van tevoren gek gedaan, wilde niet starten, lege accu waarschijnlijk door een brandend lampje, maar deed het gelukkig weer met de startkabels en auto van de schoonvader van dochter (even ademhalen!) Dus haast, want stel de auto startte dadelijk niet, dan stonden we daar.

Toen ik al een paar keer in een soort van aanvaring was gekomen met dezelfde vrouw en we steeds stapjes deden in dezelfde richting om elkaar te ontwijken, opperde ik dat het wel een dansje leek. Ze kon er niet om lachen. Of ja, dat zag ik niet achter die lap voor haar gezicht.

Uiteindelijk besloten moeder en ik ieder in ons eigen tempo onze weg te vervolgen en elkaar te ontmoeten bij de kassa.

Omdat ik niet zo heel veel nodig had, was ik er als eerste. Afrekenen, snel naar de auto, auto starten, deed het gelukkig, boodschappen erin, boze blik van buurvrouw, want waarom start je je auto al als je je boodschappen nog moet inladen, zal ik het uitleggen, nee, terug naar moeder. Zij stond ondertussen al in de rij voor de kassa met een volgeladen winkelwagen. Hoe ze dat zo snel voor elkaar had gekregen?

Afrekenen, inpakken en wegwezen. Onze wangen gloeiden, maar het was ons gelukt om in een klein half uur van haar huis naar de winkel te rijden, boodschappen te doen (moeder voor twee weken) en weer naar huis te rijden.

Gelukkig was er de week erna wel plek om te bezorgen. En met nóg wat geluk kunnen we deze kerst in de supermarkt elkaar weer zonder grapjes en sorry ondersteboven lopen!