Moederstad

Op facebook krijg ik iedere dag herinneringen gepresenteerd van acht jaar geleden. We waren toen in Kaapstad. Onze middelste liep daar stage en wij gingen er een kijkje nemen. Een kijkje met gevolgen, want wat een stad, wat een belevenis. Nog regelmatig pakken we er de foto’s bij en halen we herinneringen op.

Het begint al met de reis ernaartoe. Een echtgenoot die met een stok van de ene terminal naar de andere strompelt, omdat hij ontzettende pijn heeft aan een enkel. Eigenlijk amper kan lopen, maar ja, het móet! Later komt die pijn regelmatig terug. Het blijkt jicht en artrose…

Dan een dochter die met tranen op haar wangen op ons staat te wachten. Want we hebben elkaar al ruim twee maanden niet in levenden lijve gezien en ze heeft er al het een en ander meegemaakt.

Vervolgens het moment waarop we in de huurauto stappen en diezelfde echtgenoot met pijnlijk been links moet rijden. En tenslotte de stad, waar ons kind al maanden in rondloopt, vrienden heeft gemaakt en in de wijk Bo Kaap een woonplek heeft. Ze laat ons het huis zien waar ze een kamer huurt. Ik moet erg plassen, maak gebruik van het toilet en in die kleine ruimte laat ik even alles tot me doordringen. Precies op dat moment is in de wijk de tijd van het gebed aangebroken. In dat kleine kamertje luister ik naar de klanken die over de huizen worden uitgestrooid en ik weet dat ik dat moment nooit zal vergeten.

Net zoals ik de wandelingen door de stad nooit zal vergeten, de man die me bij mijn arm greep tijdens zo’n wandeling, me doordringend aankeek en toen weer verder liep, de afternoon tea at the Mount Nelson Hotel, Robbeneiland, kerstfeest met verschillende religies in het park, de snelle wandeling in de schemering naar het appartement, kerstliedjes zingen in de tweedehandskledingwinkel, de ritten langs de kust, het ene uitzicht nog mooier dan het andere. Het moment dat de tank bijna leeg is en natuurlijk geen tankstation in de buurt. Dat we stoppen in een klein stadje om te vragen hoe ver het dichtstbijzijnde tankstation is en een man ons aanbiedt ernaartoe te rijden en benzine voor ons te halen, die vriendelijkheid.

Maar Kaapstad is ook een stad waarin je het verleden voelt. Ook kunt zien in verschillende musea. En op straat, nog altijd.

We waren er drie weken, dus facebook zal me nog wel een tijdje blijven herinneren. En dat vind ik niet erg.