Er hangt iets in de lucht

Met de jongste telg van de familie wandel ik naar het speelplaatsje. Er staat een klimrek met een glijbaan en zodra de kleine meid doorheeft waar we naar toe gaan, wordt ze enthousiast. Ze begint meteen te klauteren, te glijden en te hangen. Al snel komen er nog twee kinderen aanlopen. En even later nog een stel. Oudere kinderen, ik schat ze een jaar of acht en ouder. Ze beginnen te ravotten, gekheid te maken en te gillen. Twee jongens rollen over de grond. Af en toe kijken ze verbaasd naar de dreumes die enthousiast om hen heen rent. Als er dan ook nog een jongen op een fiets aankomt rijden, kan de middag van het kleintje niet meer stuk. De jongeman parkeert de fiets en gaat spelen. De kleine meid hurkt voor de fiets, loopt er omheen, en het kost haar moeite het glimmende staal niet aan te raken. Dan rent ze weer om het klimrek, maar de grote kinderen letten niet op haar. Ze hebben het te druk met elkaar en met hun telefoons.

Ik, oude vrouw van de vorige eeuw, denk nog, vroeger hingen we uren op de kop aan de turnstang (ik niet, want dat durfde ik niet…) en tegenwoordig zitten de kinderen uren op de turnstang op hun telefoon te koekeloeren.  Maar er is iets, er hangt iets in de lucht en ik kan er de vinger niet op leggen.

De kleine meid is met andere dingen bezig. Ze giert het uit als een van de jongens van de glijbaan rent. Staat nog eens handenwringend voor de glimmende fiets en is verbaasd als iedereen ineens weer weg is. En weer terugkomt. En weer weg is.  Een meisje komt in paniek aanrennen, ze is haar telefoon kwijt is. We helpen zoeken, maar foetsjie is het ding. Totdat haar broer aan de overkant van de weg staat, met de telefoon in zijn handen. Ze mopperen even op elkaar en het meisje krijgt de telefoon weer terug. Die ze ook meteen weer raadpleegt. Ik kan niet zien wat ze doet.

Ineens zit het klimrek weer vol met joelende kinderen en net zo snel zwermt het stel weer uit.  Wat is toch die koortsachtige extase. Ik word steeds nieuwsgieriger. Staat er een citotoets op het programma? Zijn ze toevallig morgen allemaal tegelijk jarig?

Het meisje zit nog bovenop het klimrek. Voor de duizendste keer kijkt ze op haar telefoon. Alsof ze mijn nieuwsgierige blik voelt, zegt ze ineens: “Even kijken hoe laat het is. Om zes uur is het eerste Sinterklaasjournaal!”

En het is nog niet eens vier uur…