Effe serieus

Soms denk ik dat ik eens over iets serieus moet schrijven. Over politiek of zo. Of over hét virus. Want daar wordt zo weinig over geschreven. Of over milieuvervuiling, dat de aarde naar de klote gaat. Dat ik het fijn vind dat Piet tegenwoordig gewoon Piet is of Sint er alleen en Piet er niet is. Of over fietspaden met losliggende tegels. Dat de gemeente die tegels niet vastlegt, maar wel om de zoveel meter een bord plaatst om te waarschuwen voor die losliggende tegels. Of over mensen die overal hun troep achterlaten. Afvalbak op links, troep all over the place.

Of over automobilisten die denken dat zij altijd en overal zeker twintig kilometer harder mogen rijden dan de aangegeven snelheid. Of over verkeersborden of bewegwijzeringen midden op het trottoir. Over politici met hetzelfde kapsel. Of je bent in de hondenstront getrapt en door je hele huis gelopen voordat je het in de gaten had. Of je wast je haar met de ontharingscrème van je moeder. Over wegen die worden gerepareerd, terwijl ze een week later op de schop gaan. Of, heel vervelend dit, dat je drie keer iets afzaagt en het is nog te kort!

Of misschien moet ik het eens hebben over Patricia Paay. Maar of dat serieus genoeg is?

Nee, dan beter over aardbevingen, avondklokken, betegelde voor- en achtertuinen, erwtensoep, hoosbuien, illegale feesten, inbrekers op klaarlichte dag, kat met blaasproblemen, ketchupvlek op je witte shirt, liefdesverdriet, menstruatiepijnen, superstormen, te veel ongelezen boeken in je boekenkast, vernielde bushokjes, versierde kerstbomen in oktober, versleten knieën, wintertenen, voetbal. (op alfabet!)

Of je hebt misschien een erwt in je neus gekregen (Pipi Langkous).

Maar als ik dat alles nog eens overdenk, denk ik: nee Sandra, effe serieus!