Voor het lapje

Het ritueel voor het slapen gaan, denk ik nu wel te kennen. Schone luier, pyjama aan, zachtjes praten, gordijnen dicht, schaap aan (dat leg ik later nog wel eens uit), een fles en dan behoren de oogjes van onze jongste kleindochter Lotta dicht te vallen. Behoren, maar dat lukt niet altijd. Zachtjes wiegen op de arm werkt doorgaans goed. Maar deze vrijdag niet. Tranen met tuiten, groot verdriet. En dat kan deze oma niet handelen. Dus gaan we nog even naar beneden. Al halverwege de trap klinkt Lotta’s grappige lachje. En oma lacht mee.

In de woonkamer schiet ook opa in de lach. Dus, zitten we met z’n drieën op de bank te lachen. Beter lachen dan huilen, nietwaar?

Na een tijdje gaan we het toch weer proberen. Want zo meteen komt mama thuis en dan willen we resultaat hebben geboekt.

Poging twee, lachend de trap op, maar zodra we haar kamertje binnenkomen hartverscheurend snikken. Ik wiebel, sus, kus, knuffel. Niets helpt. Dus na een minuut of wat, besluit ik weer even naar beneden te gaan. Een kind dat overstuur is, daar heeft niemand iets aan. Op de trap een giebeltje en oma denkt er het hare van. Weer even op de bank met opa en dan poging drie.

Ik ga op de stoel naast het bedje zitten. Lotta nestelt zich nog eens lekker tegen mijn arm en het gesnik blijft dit keer uit. Zo zitten we in het donker. Ik luister naar haar ademhaling. Slaapt ze al? Nee, nog even wachten met in bed leggen.

Ineens voel ik een handje op mijn wang, een vinger in mijn neus en gekriebel in mijn haar. Ik grinnik, en Lotta grinnikt mee. Het gewroet door mijn haar wordt steeds heftiger. Ze duwt zelfs mijn hoofd opzij om er beter bij te kunnen. Dit gaat niet goed…

Misschien als ik zachtjes in haar nekje blaas, leidt dat af? Of z’n minst koelt het af. Het armpje valt slap en ik denk, yes, dit is het begin van slaap. Ik blijf zachtjes blazen. Tegen de tijd dat ik begin te hyperventileren, klinkt er ineens een geluidje vanachter de speen: ‘pfffffff’.  En gegrinnik. Nu weet deze oma het zeker, ze wordt voor het lapje gehouden door haar kleindochter van nog net geen 1 jaar!

Lotta blijft blazen en grinniken en zit weer klaarwakker rechtop. Drie keer is niet altijd scheepsrecht, dus gaan we naar beneden en wachten gedrieën op mama. Die praat wat met haar, maakt nog iets te drinken, gaat met ‘r naar boven en nog geen tien minuten later slaapt de kleine meid.

En ik? Ik troost mezelf met de gedachte dat ik het voorwerk heb gedaan…