Vol ornaat

Omdat moeder nieuwe schoenen nodig heeft, gaan we naar een schoenenwinkel. We lezen de instructies aan de ingang van de zaak, ontsmetten onze handen en houden afstand. Om bij het passen als verkopers en klanten afstand te kunnen houden, heeft men een verrijdbaar kledingrek omgebouwd. Een plastic scherm aan het rek zorgt ervoor dat beide partijen geen virussen op elkaar kunnen spetteren. Het scherm kan op de gewenste afstand gereden worden, ingenieus!

Ook wringt de verkoper zijn handen in blauwe handschoenen en het passen kan beginnen. Aan de kassa moeten die handschoenen weer uit en dat is nogal een gedoe. Want handen in plastic handschoenen gaan zweten.

“Ik weet er alles van,” zeg ik tegen de man. “Heb een paar jaar bij Medtronic in Kerkrade gewerkt, daar maken ze pacemakers.”

Niet alleen droeg je er handschoenen, je trok ook een speciale witte jas aan, deed een plastic schort voor en zette een groen mutsje op je hoofd. Moest je naar het toilet, trok je alles weer uit en voordat je ‘naar boven’ ging alles weer aan. Ging je lunchen, hetzelfde. En handen wassen en ontsmetten, zonder en met handschoenen, tot je erbij neerviel. Als je aan het eind van de dag naar huis ging, waren je vingers verschrompeld en zat er een vogelnest op je hoofd.

De eerste keer dat ik mijn collega’s zag, was in vol ornaat op die productievloer. In de kantine aan tafel herkende ik ze amper. Alleen de mannelijke collega’s zonder haar, waren zowel met als zonder groen mutsje goed herkenbaar. Op sommige afdelingen trok je zo mogelijk nóg meer aan, een heel pak, muts met oorkleppen, veiligheidsbril en schoenen, enzovoorts. Op andere afdelingen mocht alles weer uit, maar zat je met je handen in lange handschoenen in een soort couveuse te werken.  

Aan het eind van de dag deed je je jas in de daarvoor bestemde bakken. Die jassen werden op een speciale manier gereinigd en de volgende dag hingen er weer nieuwe klaar.

Af en toe zag je een collega op de fiets stappen, met het groene mutsje nog op zijn hoofd. Niemand die iets zei.

En op diezelfde productievloer van Medtronic hebben Robert en ik elkaar zo’n 36 jaar geleden leren kennen. In vol ornaat!